
اتحاد خبر _ قدرت مظاهری : اوایل دههی هفتاد، کارِ عکس و فیلم و فیلمنامه میکردیم. بهمون میگفتن بچههای سینمای جوان. یه جمع کوچیک و نقلی بودیم که بعد از یه سال آموزش فشردهی فیلمسازی، با یه دوربین سوپرهشت که اونوقتا حکم کیمیا رو داشت، فیلمای کوتاه مستند و داستانی میساختیم. بیس تایی پسر بودیم و به همون تعداد هم دختر. بعد از چن سال، هنوز ...
قدرت مظاهری
اوایل دههی هفتاد، کارِ عکس و فیلم و فیلمنامه میکردیم. بهمون میگفتن بچههای سینمای جوان. یه جمع کوچیک و نقلی بودیم که بعد از یه سال آموزش فشردهی فیلمسازی، با یه دوربین سوپرهشت که اونوقتا حکم کیمیا رو داشت، فیلمای کوتاه مستند و داستانی میساختیم. بیس تایی پسر بودیم و به همون تعداد هم دختر. بعد از چن سال، هنوز خودمونو هنرجو حساب میکردیم و عصر تا عصر جمع میشدیم دفتر انجمن و تجربیات مونو با همدیگه به اشتراک میذاشتیم.

بغل دست ما هم یکی دوتا کلاس قرآن خانوما بود که یه آقایی می اومد قرآن یاد میداد بهشون. یادم میآد که نگاه آدمای اون کلاسا به ما، یه نگاه مهربان و خوشایند نبود. به ما دخترپسرایی که بی مهابا حرف میزدیم با همدیگه و میگفتیم و می خندیدیم و فکر میکردیم خواهربرادرایی هسیم که تازه همدیگه رو پیدا کردیم. رابطهی برادرانه و خواهرانه ای که بعد از سه دهه و باوجود اردو رفتنای فراوون، هنوز وجود داره بین مون و هیچ وقت هم آلوده نشده. همون وقتا یادم هس که مربی قرآنِ اون کلاسا که زن و بچه هم داشت، خاطرخواه یکی از دخترای کلاسش شد و با وجود تأهل، ازدواج کرد با اون دختر خانوم محترم ...
برازجونِ اون سالا مث قمِ اون سالا بود. یه جوّ فوقالعاده مذهبی که باید با ترس و لرز تو خیابون رد میشدی و مواظب میبودی که گربه شاخت نزنه. جوری بود که اگه دوربین، تابلوی نقاشی یا مثلاً یه ساز دستت بود، زیر سنگینی نگاه هایی که زوم میشد روت، احساس گناه میکردی. فکر میکردی یه باره با دور تند برت گردوندن به قرون وسطی و عینهو قهرمان فیلم ،،روز موش خرما،، هر روز مجبوری توی دیروز از خواب بلند شی.
برازجونِ اون سالا مث قمِ اون سالا بود. مث قمِ دههی هفتاد. نه مث قمِ این روزا که جای همذادپنداری با مردم و درک مشکلات شون، شده باشه لابی سیاستمدارا و حیاط خلوت عزل و نصبای سیاسی و حکومتی و دیگه یادش رفته باشه که فلسفهی وجودیش چی بوده و اون عالمایی که قُمِش کردن، فکر و ذکر و منظورشون چی بوده.
برازجونِ اون سالا مث قمِ اون سالا بود. مث قم دههی هفتاد. نه مث قمِ الآنی که بنا به گواهی رسانهها، کلیساهای خونگی بیداد میکنن توش. کاری ندارم به اینکه چیکار کردیم که توی جایی که قرار بوده، ام القرای شیعه بشه، کشیشا و اسقفای مسیحی دارن یارکشی میکنن. فقط میخوام اینو بگم که خدا رو شکر میکنم که برازجون، فقط دههی هفتاد شبیه قم بود و بعدش دیگه دنباله روی نکرد ازش.
خدا رو شکر میکنم که هنوز خونهی پدریم و همسایه ها و دوست و آشناهاشون، با صدای اذون، قامت میبندن به نماز و هنوز نمی دونن کلیسای خونگی چیه و پدر، پسر و روح القدس، جای پنج تن آل عبا رو نگرفته توی باوراشون.
خدا رو شکر میکنم و افتخار میکنم به همهی آدمای شهرم که آبرومند و محترم، توی کوچه و خیابون مث خواهر و برادر هستن با همدیگه و حجب و حیاهاشون مث قصهی ،،گودیوا،، بیش از سر و گردن و پر و پاچه، توی چشما و نگاه های نجیب و محجوب شون نمودار و نمایان شده.
خدا رو شکر که برازجون، برازجون موند و هیچ وقت شبیه قمِ حاضر نشد ...
پ.ن : اونایی که فقط دههی هفتاد قم بودن و بعد از سی سال، دیگه پاشون نرسیده اونجا و هنوز فکر میکنن قم، همون قمِ سی سال پیشه، به نیت زیارت هم که شده، یه بار دیگه تشریف ببرن اونجا تا هم استخونی سبک کنن و هم اینکه خودشون به عینه ببینن که قم خودش هم دیگه قمِ دههی هفتاد نیس. اونوقت شاید توقع سنگین شون از شهر و همشهریایی که بین شون زندگی میکنن، یه ذره سبکتر بشه و بیاد پایین تر.
دوم اینکه مردم خیییییییییلی خسّه ان این روزا. خسّه و زخمی. لطفاً فکرای دیکته شده ی آدمای جغرافیاهای دیگه رو با صدای بلند داد نزنید که مردم رو خسّه تر شون کنید و با حرفای سنگین تون نمک رو زخماشون بپاشید.
سوم اینکه آقازادهها و خانوم زاده ها با پول من و تو و باقی مردم رفتن اونور آب و روزاشونو با پوشیدن بیکینی و حمام آفتاب لبِ سواحل اختصاصی شون به شب می رسونن و شباشون رو هم توی کلوپای شبونه صبح میکنن و کمترین تفریح شون، پاتیناژِ جفتی رو یخای قطب توی تابسّونه. لطفاً لطفاً لطفاً دخترا و خواهرای ما رو از یه دوچرخهسواری ساده منع نکنید. دوچرخهسواری توی هیچ فرهنگ، باور و جغرافیایی نشونه ی تبرّج نبوده و نیس.
چهارم هم اینکه داره حالم به هم میخوره از این شبه روشنفکرای همشهری که استفراغای ژورنالیستی شون شامل بال مگس تسه تسه تا آروغای سیاسی فلان سیاستباز تازه به دوران رسیده میشه ولی جریانات شهر خودشونو نمیبینن و در مقابل این نگاه بدبینانه، هیچ دفاعی از حرمت و نجابت دخترا و خواهراشون نمیکنن ... وای بر ما