
اتحاد خبر _ احمد خواجه حسنی : استاندار بوشهر به تازگی در نطقی تلویزیونی، مدبّرانه بر مقوله ی وحدت و همدلی اشاره داشته و پیشرفت ، عمران و آبادانی هر جامعه ای را منوط به پیوستگی مؤلفه هایی از جمله وحدت و همدلی پنداشتند. اخیراً و پیرو انتصابات فرا رو، دامنه ی اختلافات بسط یافته و موجبات پراکندگی و گسست اجتماعی به مراتب بیش از گذشته فراهم شده است...
احمد خواجه حسنی:
استاندار بوشهر به تازگی در نطقی تلویزیونی، مدبّرانه بر مقوله ی وحدت و همدلی اشاره داشته و پیشرفت ، عمران و آبادانی هر جامعه ای را منوط به پیوستگی مؤلفه هایی از جمله وحدت و همدلی پنداشتند.
اخیراً و پیرو انتصابات فرا رو، دامنه ی اختلافات بسط یافته و موجبات پراکندگی و گسست اجتماعی به مراتب بیش از گذشته فراهم شده است.
همزیستی مردم استان با اختلافات فرسایشی درونی و کشمکش های پیرامونی، قدمتی طولانی دارد !
صحبت از استان بوشهر است ، زاینده رودی که علیرغم درآمد زایی که نقش بسزایی در جی تی پی و سهم بسزایی در رشد اقتصادی کشور دارد، شوربختانه امّا گویا گردِ محرومیت و محدودیت بر آن پاشیده اند،محرومیت و محدودیتی که به اغلب احتمال برگرفته از منظومه رفتاری خود ماست تا دخالت بیگانگان ...
به زعم نگارنده،کلیّت رویکرد استان بوشهر در طول سنوات گذشته مصداق'انتم الاعلون' می باشد، بدین مضمون که شما اعلی و برترید لیکن در فرصت سوزی!
این فرصت سوزی ها برآیند عدم وحدت و نبود انسجام است که مدت مدیدی است از سطح کلان نظام مدیریت استان به سطوح میانی و خُرد تعمیم یافته است.
استان غنی،سرشار و مملو از نعمات خدادادی است، امّا چیزی که همه ی این نعمات را باطل گذاشته، نبود وحدت،همدلی و اتحاد است که این چالش بزرگ در فقدان جامعه مدنی پویا و تأثیر پذیری از جریانات سیاسی و جامعه دو قطبی، حال به منطقه و محله گرایی سوق پیدا کرده و مناقشاتی بر پایه شمال استان،مرکز و جنوب استان را باب نموده است!
شمال استان و جنوب استان دیگر چه صیغه ای است ؟
جبران خلیل جبران؛ نویسنده لبنانی در قطعه شعری می نویسد: «دریغ بر ملتی که پاره پاره شده است و هر پاره ای خود را ملتی می داند»...
باری به هر جهت، بروز این گونه اختلافات و چند دستگی ها از آسیب های جدی پیش روی استان است و نظر شخصی راقم وجیزه بر این بنا استوار است که رویکرد برخی از نمایندگان دوره دهم استان در پارلمان مزید بر علّت بوده و این نوزاد ناقص الخلقهای که امروزه روز بزرگ شده و چونان هیولایی بر جامعه ما چمبره زده با گذشت زمان و مشخصاً در چند سال اخیر پروار تر گردیده است!
امروزه دیگر نمی توان ادعا کرد؛ هر که برده است این خر جفتک پران را روی بام ، می تواند خود به پایینش بیارد، والسلام ! چرا که مسببین وضع موجود دیگر مسئولیتی در قبال پرورش یافته ی بالغ خود ندارند و چون خر مرادشان از پل عبور کرده این قبیل چالش ها برای آن ها محلی از اعراب ندارد ، از این رو بی گمان بوشهر به تولّد یک گفتمان جدید، در گرو پلورالیسم فکری، پذیرش آرای مخالف و تجمیع آن زیر چتر منافع جمعی نیاز مبرم دارد.
گفتمانی بر پایه حلم، بدون شتاب زدگی و در پرتو منطق و عقلانیت بدون تردید راه گشا خواهد بود مشروط بر اینکه تسلیم این جمله پشت کامیونی نشویم که گشتم نبود نگرد نیست .
در این مقطع حساس، نقش رسانه ها در پرهیز از دامن زدن به تضاد منافع، ترویج هم افزایی و بهره وری از خِرد جمعی در جهت دهی عالمانه ی افکار عمومی نیل به دست یابی و تسریع در مسیر گرایش کثرت به وحدت به شدت تعیین کننده است.
در هر ملّتی وحدت و همبستگی مردم موجد تلاش مشترک برای دستیابی به اهداف جمعی و مانع وقوع طغیانها و کینهتوزیها میشود که حصول این مهم راه رسیدن به سعادت را، که غایت و نهایت محسوب میشود، فراهم میکند.
بایسته می نماید در انتصاب های پیش رو، رفتاری خویشتن دارانه از خود نشان دهیم، آستانه تحمّل خود را بالا برده و همدلی پیشه کنیم.
در این نوع انتصاب ها، بالاخره عده ای مخالف هستند،اختلاف نظر هم در جوامع انسانی طبیعی و مرسوم است لیکن از تفرقه انگیزی و چند پارگی به جد اجتناب ورزیم.
مسئولیت داشتن در این برهه توفیقی الهی است که باید از فرصت به دست آمده برای خدمت به مردم استفاده نمائیم نه اینکه جامعه را تقسیم کنیم به اینکه این قسمت و افراد با من هستند و یا این قسمت و افراد با من نیستند، این تقسیم بندی جامعه در نهایت به تشکیل حلقههای گروههای خودی و غیرخودی منجر می شود که تبعات پرشماری را به جامعه هدف تحمیل خواهد کرد، تداوم مهره سوزی ها به جای مهره سازی ها و وقوع جدل و نزاع درونی،مع الأسف امروز و فردای استان را به ناکجا آباد خواهد کشاند.
ضعف درونی ما باعث می شود که برخی استان های همجوار گاه و بی گاه سودای دست اندازی به منابع و داشته های ما را در سر پرورانده و با ذهنیت انتزاع بخش هایی از بوشهر، بی پروا پرده برداری نمایند و چه بسا در لوای ضعف مفرط ما بهره بهینه رابرده و ما نیز در خم همان کوچه اول به مناقشات و اختلافات درونی مشغول باشیم!
مادامی که این ثنویت و دوقطبی بودگی به حفظ وحدت و همبستگی حول منافع جمعی تغییر نیابد این چالش و معضل سیاسی، اجتماعی برای استان ما تهدید شگرفی محسوب می شود که در بزنگاه های مختلف ضربه هایی اساسی بر پیکره جامعه استانی وارد خواهد آورد.
به تعبیر هگل؛ "بزرگترین موضوع فلسفهی سیاسی در دوران مدرن این است که چگونه میتوان" وحدت را در عین کثرت" و متعاقباً "کثرت را در عین وحدت" تحقق بخشید؟
منظومه رفتاری ما برای انجام فعالیتهای اجتماعمحور، در میدان های بزرگ شایسته و بایسته می نماید که اختلافات کوچک را کنار گذاریم.
میدان های بزرگ عرصه ی مسؤلیت پذیری جهت خدمت به مردم است و در این راه اختلافات و تفرقه مسیر را به بیراهه می کشاند و اول شخص متضرر از دامنه این گسست ناصواب مردمان درمانده خواهند بود .
در انتها محل سؤال است مادامی که قاطبه ی مدیران و مسئولین استانی و شهرستانی در نشست های مختلف با مطرح کردن شعارهای جامعه پسند و جذاب بر وحدت و همگرایی تأکید، اصرار و ابرام دارند، بنابراین چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم؟
خانه اش ویران باد...