به گزارش اتحادجنوب متن رنجنامه حجت الاسلام محسن فرهادیان به نقل از جنوب نیوز در ادامه آمده است:



بسم الله الرحمن الرحیم

قال الله الحکیم فی کتابه الکریم:«و من احیا ها، فکانما احیاءالناس جمیعاٌ» سوره مائده آیه 32

خدای متعال در قرآن می فرماید: «هر کس کسی را حیات بخشد همانند آن است که همه مردم را حیات بخشیده»

این جانب سید محسن فرهادیان روحانی طرح هجرت اعزامی از قم به استان بوشهر بخش بوشکان (کلمه) که به مدت دو سال در این منطقه مشغول به فعالیت تبلیغی بودم، در تاریخ 1389/7/7 منزل فرمانده نیروی انتظامی بخش بوشکان که در همسایگی بنده قرار داشت در نیمه شب توسط برخی افراد ناشناس با پرتاب شیشه های کلتف مولتف(بمب های دستی) به آتش کشیده شد، و وضعیت به گونه ای بود که از هر طرف منزل آتش زبانه می کشید، اگر چه وارد آتش شدم و بدنم می سوخت اما هدف من تنها نجات آقای کنعانی و خانواده اش بود، فورا با شکستن درب ورودی ساختمان آنان را از محل حریق دور نمودم دوباره برگشتم و شیشه های کلتف مولتف که پر از بنزین بود را از محوطه منزل به بیرون پرتاب می کردم، در حین پرتاب ناگاه در شعله های آتش گرفتار شدم و از ناحیه صورت و دست و پای چپ بشدت مصدوم شدم بلافاصله با اعزام به بیمارستان سوانح و سوختگی گناوه، تحت درمان و معالجه قرار گرفتم، و حدود 24روز در این بیمارستان بستری شدم و هر باری که برای پانسمان و برداشت پوست و گوشت های اضافی با قیچی و وسایل دیگر مشغول می شدند خدا را گواه می گیرم که از شدت درد و ناراحتی صد بار میمردم و زنده میشدم و حتی به مرگ خود راضی بودم.

چیزی که بیشتر از سوختگی مرا عذاب می داد این بود که در مدت بستری هیچکدام از مسئولین استان اعم از ائمه جمعه و جماعات، روحانیت و مسئولین فرهنگی، انتظامی، اجرایی و طرح هجرت به عیادت بنده در بیمارستان نیامدند.

متاسفانه مسئولین نه تنها نیامدند بلکه چنین وانمود می کردند که گویا هیچ اتفاقی رخ نداده و سعی در سر پوش گذاشتن و مسکوت نمودن این حادثه را داشتند، اینکه به چه علت چنین هدفی را دنبال می کردند، نمی دانم...؟!؟

به جای تقدیر و تحسین و ارج نهادن به این حرکت جوان مردانه، ما را به حال خو رها کردند و کسی جویای حالم نشد، ای کاش مسئولین از مقام معظم رهبری حفظه الله کمی درس می گرفتند، وقتی با خبر می شوند که فلان طلبه در فلان بیمارستان تهران بستری است، معظم له  با آن همه مشغله کاری که دارند به عیادت او تشریف می برند و از او دل جویی می نمایند، مطلب دیگر اینکه دربار خبر حادثه آن روز غیر از سایت جنوب نیوز متاسفانه هیچ کدام از روزنامه ها، سایت ها و رسانه های خبری به این موضوع نپرداختند این در حالی بود که صبح حادثه شبکه های خبری بیگانگان خبر این حادثه را اعلام کردند.

هم اکنون که 4 سال از این حادثه  تلخ گذشته هنوز صورتم معیوب است و آثار سو ختگی در صورت و دست پایم مشهود است کسی تا به حال سراغی از ما نگرفته حتی به شکایتی را که آن روز برای گرفتن حق و حقوق خود به دادگستری شهرستان دشتستان نمودم متاسفانه تا به حال جوابی ندادند و جالب است بدانید حتی از طرف بخشدار بوشکان مهندس افراسیابی نامه ای به این مضون به شورای تامین شهرستان مبنی بر اینکه با توجه به شدت مصدومیت و نظریه پزشکی قانونی که اعلام کرد که حاج آقای فرهادیان 20% دچار سوختکی در این حادثه شده اند ترتیبی دهید که حداقل با جانبازی ایشان موافغت نمایید که آن هم متاسفانه جوابی ندادند.

در پایان این مطلب را عرض کنم شاید وجدان خفته بعضی بیدار گردد، طلبه ای که برای امر مقدس تبلیغ با خانواده خود مهمان استان شماست آن هم با مشکلات و موانع متعدد من جمله غربت و نا آشنا بودن به محیط تبلیغ، بدی آب هوا، بعد مسافت و ...، انتظار می رود که مسئولین ذی ربط بیشتر او را مورد توجه و حمایت خود قرار دهند نه اینکه او را تنها گذاشته و هر بلایی که سرش آمد به اسفل سافلین هیچکس احساس مسئولیتی در قبال او نکنند و الله راضی نیستم مسئولین استان و یا شهرستان فردای قیامت باید جوابگو باشند، سوال من این است که آیا اگر این اتفاق برای یکی از شما مسئولین می افتاد بازهم چنین میکردید؟!؟

و آخر دعوانا عن الحمد لله رب العالمین

 سید محسن فرهادیان، روحانی طرح هجرت