خوشا آنان که باعزت زگیتی
بساط خویش برچیدند و رفتند...

بار دیگر مرواریدی از صدف زندگی رها شد و به دریای جاودانگی پیوست؛ دوباره گلی زیبا خزان شد و برگی سبز از شاخسار زندگی رها گردید، "جان شیرین" قفس تن شکست و به جهان مینو پرواز کرد.
در گردش گریزناپذیر چرخ روزگار، تیر زهرآگین و جانگزای کوچ عزیزی مهربان بر سینه‌مان نشست که زهر و دردش، نه از جانمان شسته خواهد شد و نه از لوح خاطرمان زدودنی خواهد بود.
غم جانکاه و بی‌پایان کوچ ناگهانی خواهر عزیز و مهربانمان مانایاد آزاده ضیائی چنان بوده و هست که هرگز یارای تحملش را در خویش نمی‌یافتیم اما خدای بزرگ را هزاران بار سپاسگزاریم که وجود پرمهر شما عزیزان و دوستان را رفیق لحظه‌هایمان ساخت و دست مهربانی و همدلی‌تان را در این روزها و ساعتهای تلخ و اندوهبار در دستانمان گذارد. بی‌تردید تماسهای پر از مهربانی، پیامهای سرشار از محبت‌ و حضور التیام‌بخش شما نیکان مرهمی بزرگ شد بر دل داغدیده‌مان.
حال اگرچه دست و زبانمان در قدردانی از این همه بزرگمنشی و مهرورزی شما عزیزان و بزرگواران ناتوان است اما به شکرانه‌ی بزرگواریتان، سجده‌ی سپاس بر آستان حضرت دوست به جا آورده و پیشانی به خاک قدوم پر از مهرتان می‌ساییم و از درگاه ایزد یکتا برای یکایک شما نیکان و همه‌ی آنها که دل در گرو مهرشان دارید تندرستی و عمر بلند همراه با سرفرازی و شادکامی تمنا داریم.
تکلیف انسانی و قلبی خود می‌دانیم از جانب اعضای خانواده و همه‌ی بستگان داغدارمان، شکرگزار لطف و محبتتان باشیم.
امید که آفریدگار دانا و توانای جهان حافظ همه‌ی عزیزان باشد و سعادت خدمت در شادیهای شما خوبان را از ما دریغ نفرماید.

با آرزوی تندرستی و شادی برای خویشاوندان، دوستان، همشهریان و همه‌ی مردمان سربلند ایران عزیز- خانواده‌های داغدار ضیائی و اکبرزاده