هلنا سعادتمند:
 
صدای باز شدن پنجره باعث شد سر از کتابی که دستم بود بردارم

نسترن کنار پنجره بیرون را مینگریست:

مامان حوصلمون سر رفت
کاش میشد بریم بیرون
چه هوای خوبیست  الان ساحل چقدر دیدنیه

کتاب را بستم حق با او بود ولی چه میشد کرد"؟

اهی کشید و خودش جواب خودش را داد: شرایط کرونا باز هم خطرناک شده باید رعایت کنیم لبخندی برویش زده و بخاطر موقعیت شناسی او ازش تشکر کردم
دنبال شماره تماس پزشکی گشتم که باید برای بیماری وقت میگرفتم چون پیدا نکردم

باید خودم  به درمانگاه میرفتم

لباس پوشیدم و ماسک را به دقت روی صورتم مرتب کردم خیلی وقت بود بیرون نرفته بودم

حتی خرید خانه هم معمولا پیک میآورد

پس تصمیم گرفتم پیاده  تا مجتمع درمانی  رفته و نوبت بگیرم

از خانه  بیرون  آمدم خیابان پایین خانه خلوت و غمزده بود بادی که  میوزید  خس  خاشاک کمی را گوشه خیابان  جمع و کار رفتگر زحمتکش را آسانتر میکرد
هوا خوب بود اما حال و هوای عید را نداشت

وارد کوچه  گلخانه شدم جایی که همیشه شلوغ و درهم برهم از تردد عابرین و ماشین ها اما اینبار کاملا خلوت بود
اصلا بوی عید نمیآمد از وسایل سفره هفت سین و ماهی گلی که اینموقع تمام پیاده روها را در بر میگرفت خبری نبود دلم گرفت

 گربه ای بی حال کنار درب منزلی دراز کشیده  نگاهی به آن کردم و آرام گفتم "گوگولی تو دیگه چرا؟؟"

نکنه تو هم از کرونا ترسیدی؟

گنجشکها هم ان سر و صدای همیشگی را نداشتند  گویی انهاهم متعجب بودند از اینهمه سکوت
چشمم به درخت گل کاغذی افتاد که چون دخترک بازیگوشی  موهایش را پریشان کرده و زیباییش را سخاوتمندانه  بر شانه دیوار رها کرده و غرق در گلهای قرمز؛

ابهت خود را به رخ میکشید
لبخندی زدم با خود گفتم
زندگی در جریان است چه خوب که  بتوانیم مثبت فکر کنیم و گرد نومیدی را از چهره شهر بزداییم،، کرونا نیز خواهد رفت و ایام غم سپری خواهد شد،
آری سهراب چه زیبا گفته
"تا شقایق هست زندگی باید کرد"