بهرام نکیسا:

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق

مردی از ایل برخاست و تحولی عظیم را با همت و پشتکار و همراهی سایر مردان و زنان ایل در فرزندان عشایر کشور بوجود آورد که در نوع خود بی نظیر، ستودنی و فراموش نشدنی و شایسته توجه و تکریم است.
آن مرد کسی نیست جز محمد بهمن بیگی که متولد ۲۶ بهمن ۱۲۹۸ در ایل قشقایی در استان فارس می باشد با زندگی پر از فراز و فرود که جذاب و خواندنی است.

زنده یاد بهمن بیگی با یک چادر، با چند زیلو، با یک تخته سیاه و مقداری گچ سفید بنای قشنگی را پی افکند که هرگز فراموش نشدنی است. بنای استوار که از باد و باران بیم گزند ندارد.
عشق زنده یاد بهمن بیگی به ایل و ایران صلح و دوستی بود که او را بر آن داشت تا با عزمی راسخ بنیان طرح ارزشمند آموزش عشایر را گذارد . دیگر هرجا عشایر بودند ، چه در فارس ، چه در سیستان و بلوچستان و چه در اردبیل چادر مدرسه نیز در ایل  برپا بود.
زنده یاد بهمن بیگی در توصیف آموزش عشایر خود چنین حکایت می کند:
"آموزش عشایر جرقه آتش بود بر خرمن جهل و بیداد، ابری بهاری بود که برتشنگان ایل بارید. آموزش عشایر غنچه های معرفت را در کوه ها شکفت. بوسه نوازشگر مادر بود. عطر دانش با آموزش عشایر دشت ها و بلوط زارها را معطر ساخته بود. طنین خوش آهنگ شعر و سرود، در کوه ها و کتل ها پیچیده بود. فروغ علم، از شب سیاه خانه به دوشان، روز روشن آفریده بود. از جمع فرزندان چوپانان، دور افتادگان، از یاد رفتگان، هزاران آموزگار و دبیر فداکار، مهندس کاردان، طبیب حاذق و مدیر برجسته، پرورش یافت".
 انسان هائی که امروز هریک از آنان با دنیائی خاطره از دوران تحصیل در مدارس عشایر، در خدمت به کشور و مردم می باشند. نام بهمن بیگی در ردیف مردان بزرگ تعلیم و تربیت کشور فراموش نشدنی و جاودانه است.
سالروز ولادت این مرد صبور و تلاشگر عرصه علم ، فرهنگ و تاریخ بر دانش آموختگان و فرهیختگان کشور و اهل عزیز و با صفای ایل مبارک باد.