اتحادخبر-حوریزاد قائدی: خانه‌ی قدیمی آنها با فاصله‌ی کمی از اسکله نزديك صخره‌هاي جلبك گرفته قرار داشت. تورها و گرگورها بوي دريا را با خود داشتند و مرد جزئي از دريا بود شايد موجي يا شايد هم قايقي نترس و با تجربه. پسركي كنار پرچين‌هاي خانه ايستاده بود. با نگاهي پر از پرسش به مرد مي‌نگريست و هر چند دقيقه با صدايي كوكى مي‌گفت: اينجا بركه‌ي قورباغه‌هاست...
حوریزاد قائدی:
خانه‌ی قدیمی آنها با فاصله‌ی کمی از اسکله نزديك صخره‌هاي جلبك گرفته قرار داشت. تورها و گرگورها بوي دريا را با خود داشتند و مرد جزئي از دريا بود شايد موجي يا شايد هم قايقي نترس و با تجربه. پسركي كنار پرچين‌هاي خانه ايستاده بود. با نگاهي پر از پرسش به مرد مي‌نگريست و هر چند دقيقه با صدايي كوكى مي‌گفت: اينجا بركه‌ي قورباغه‌هاست. اينجا بركه‌ي قورباغه هاست.
درون خانه پيرزن كنار تخت نشسته بود و به زن جوان كه بي‌حركت روي تخت خوابيده بود نگاه مي‌كرد. دو چشم پيرزن مثل محرابي پر از دعا بود كه شكستن خواب سنگين زن جوان را از خدا خواستار بود. پيرزن نمي‌دانست اين خواب ادامه‌دار چيست همان‌طور كه نمي‌دانست موريانه ي سمجي كه در سرش خاطرات دور و نزديكش را مي‌جود و آنها را کوچک و کوچک‌تر می‌کند؛ چيست؟
زن جوان اسير تاريكي بود. هيچ روزنه اي، پرتوي هر چند كم جان را به دنياي بي نورش نمي‌برد. اما صداها را دور و مبهم گاهي مي‌شنيد. صدا مي‌گفت: ايستگاه بعدي، اما همه جا تاريك بود؛ هيچ نوري نبود. ستاره اي نبود. با خود فکر می‌کرد چقدر دنیای بدون نور تلخ است. همه چیز در تاریکی گم شده بود. شاید آن صدا دری بود رو به نور یا نه، نمی‌دانست حقیقت کدام است.
پيرزن دست‌هاي كوچك زن را در دست‌هاي چروكيده و لاغرش فشرد؛ انگار لانه‌ی مطمعنی که گنجشکی هراسان را پناه دهد. پسرك گفت اينجا بركه‌ي قورباغه هاست و مرد، جزئي از دريا بود؛ اين‌بار شايد صدفي با مرواريدي در دلش.
صداها نزديك‌تر ميشدند. واضح‌تر ميشدند: ايستگاه بعدي، ايستگاه آخر.
زن جوان دختركي را ديد. صداي تاب فلزي و هياهوي بچه‌ها. انگار روشنايي با تاریکی در جدل بود. انگار هم صدا بود هم تصوير. صداي بازي بچه‌ها در بندرگاه كوچك به گوشش مي‌رسيد. صداي موج‌ها و آرامش دريا. احساس كرد از ايستگاه آخر جا مانده اما عجله‌ای هم نداشت. تاب فلزي به سينه دخترك خورد و صداي فريادش را شنيد...
همه جا پر از نور شد. روشنايي پرده‌ها را كنار زد و تاريكي مثل شن ريزه‌هايي كه ته يك ليوان آب رسوب مي‌كند؛ ته‌نشین شد. چشم‌هايش كم كم نور را پذيرفت و تنش مثل تن پروانه‌اي كه پيله‌اش را تازه ترك كرده گيج و خسته بود. صداي آواز خواني قورباغه‌ها را مي‌شنيد كه مثل يك گروه كر، آواز مي‌خواندند. نگاهش به نگاه پيرزن گره خورد. شادی آمیخته با اندوه را دید. بوي دريا را حس كرد و موجي در دلش سر به دهليزها مي‌زد. با چشمانش گوشه‌هاي اتاق را جستجو كرد؛ پسرك را ديد كه با خوشحالي به او گفت اينجا بركه‌ي قورباغه‌هاست....