کد خبر: 140432 ، سرويس: داستان، شعر و ادب
تاريخ انتشار: 09 دي 1399 - 09:30
اختصاصی سرویس ادبیات داستانی اتحادخبر (روات)
داستان/ مرگ در پایتخت کار

اتحادخبر-راضیه بهیان نژاد:آرزوی کار در پایتخت کار در پارس جنوبی دغدعه اکثر جوانان جویای کاراین دیار است،پیروزی انقلاب مقارن بود با هشت سالگی خیرالله، خیرالله بعداز دو دختر ،فرزند سوم مشتی باقر و مش خاتون بود،مش باقر زندگی ساده خود را بامشقت اداره میکرد، الاغی داشت و داس و بندی که در فصول مختلف سال و رویش فصلی هر فصل از آنها بعنوان کالا تهیه و...

راضیه بهیان نژاد:


آرزوی کار در پایتخت کار در پارس جنوبی دغدعه اکثر جوانان جویای کاراین دیار است،
پیروزی انقلاب مقارن بود با هشت سالگی خیرالله، خیرالله بعداز دو دختر ،فرزند سوم مشتی باقر و مش خاتون بود،مش باقر زندگی ساده خود را بامشقت اداره میکرد، الاغی داشت و داس و بندی که در فصول مختلف سال و رویش فصلی هر فصل از آنها بعنوان کالا تهیه و به بازار تقاضا عرضه میکرد.
چوب های تر وخشک، بعنوان هیزم، گاهی ذغال ، گاهی علوفه های صحرایی را جمع میکرد و به دامداران محلی میفروخت و نان زن و فرزندانش از راه حلال کسب میکرد.
خیرالله از کلاس سوم درد رنج و زحمات پدر را  درک کرد بخصوص هنگامی که شب ها کنار پدر میخوابید بیشتردرک کرد.
درست آن زمانیکه که پدر زحمتکشش با مهربانی میخواست علقه پدرانه(علاقه) رابه جسم فرزندش تزریق کند، پدر دستش را زیر ژاکت پشمینه ای که مادرخیرالله از دست دوم های خانواده یکی از تجار پشم وپوست که در آنجا کُلفَتی میکرد آورده بود فرو میبرد تا پشت فرزندش را مالمالی (ماساژ)دهد.
اینجابود که آه از نهاد خیرالله بلند میشد، دست های زمخت و قاش قاش شده پدر مثل چنگک تو پوست کمر خیرالله طفلکی مینشست ، خیرالله برای اینکه پدرش را نیازارد تحمل سمباده دست بابا میکرد اما هیچ نمیگفت ودر فکر بکری فرو میرفت ودر دلش زار زار بحال زحمات بابا مثل گِرده هایی که مادرش به تنور پراز آتش میچسبوند میسوخت.
در یکی از همین شب ها بود که آرزو و اراده ای در ذهن خیرالله خلجان کرد و آن این بود که خیرالله در عالم خیال خود را بیست سال جلو انداخت و کاری یافت باحقوق نسبتا خوبی که داشت ، دیگه پدر را از کار کردن معاف میکرد.اما این یک رۏیا بود که بعضی شب ها به سراغ ذهن معصوم وقدردان خیرالله می آمد.
او میخواست با این کارش جبران زحمات بابا کند.
روستای محل زندگی خیرالله از روستاهای منطقه کنگان بود.
خیرالله ابتدایی را در روستا تمام وبرای دوره راهنمایی باید به مرکز (شهر) میرفت.
اما تمام شرایط برای خیرالله وخانواده خیرالله مشکل بود، نه پدر میتوانست به شهربیاید که حرفه ای نداشت نه پولی داشت که خانه ای کرایه کند،ونه پدرومادر  ودوخواهر طاقت،وتوان وفراق فرقت فرزند وبرادر را داشتند.
به هر طریق خیرالله به خانه یکی از بستگان پدری به شهر مهاجرت و به تحصیل مشغول گشت، اما غم هجران خانواده وزبری دست پدر وزحمات شبانه روزی پدر یه لحظه از یاد وخاطر خیرالله دوری نمیکرد، وخیرالله هرشب با خیال کارمندشدن و استراحت به پدر دادن
سر بربالش مینهاد.
خیرالله دیپلم راکه گرفت بدون مشورت خانواده راهی جبهه ها گشت.
پدر ومادر و دوخواهر که تمام امیدشان تنها برادر بود، بصورت شبانه روزی ،خوراکشان اشک چشمانشان بود که در فراق خیرالله بر عارض میچکید.
البته خیرالله در وسط سال های تحصیل هم دزدکی خانواده چندباری با ماموریت های سه ماهه به جبهه رفته بود،
خیرالله اکنون ۲۷ماه سابقه جبهه داشت و بااین ماموریت سی ماهه میشد.
اما تو یکماهه آخر ماموریت بود، که از ناحیه کمر و ران ترکشهای متعددی خورد، وبا انتقال به بیمارستان ،پس از دوماه بستری شدن ، با مهارت دکترهای متخصص ترکشی که خطر قطع نخایی خیرالله را قوت میبخشید با موفقیت از بدن خارج کردند و خیرالله به خانه برگشت،  پس از مدتی با رشته برق وارد دانشگاه شد و فوق دیپلم خود را گرفت قصد ادامه داشت که پدر از ناحیه دو زانو دچار فلجی پا شد وعملا پدر هم از کار افتاده و هم معیشت خانواده!!! اینجابود،که خیرالله قید درس وادامه تحصیل را زد،
اسناد مدارک رابرداشت تا به عسلویه برود شاید دررحمتی برویش باز گردد، اما هرچه خیرالله بیشتر میگشت کمتر میافت،
به هرحال خیرالله نومید نمیگشت و به اداره کار منطقه وپتروشیمی ها وشرکت های وابسته، وپیمانکاری های متعدد که به بیش از صد مورد میرسید سرکشی میکرد، مدرک تحصیلی خود را نشان میداد و سوابق جبهه وجانبازی خویش را ارائه میداد، اما نه گوشی  حرف های خیرالله را میشنید ونه دلی برای بی کسی و محتاجی خیرالله که اکنون نیز فلج شدن پدرقوزی بالای قوزش گشته بود, میسوخت!!
خیرالله که از پرسه زنی های بیهوده خسته میشد شب ها را در پارک های  شهرداری عسلویه به صبح سپری میکرد.
روزها که خیرالله روی  رفت و آمد کارگران دقت میکرد میدید صدها نفر در حال رفتن به سرکارند که چهره هیچ یک ازآنها سیمای جنوبی وهم استانی ندارد!!!!
او تصمیم گرفت در این مورد تحقیقاتی ،انجام دهد.
به همین منظور عمل کرد بعد متوجه شد تا حتی کارگران ساده و پایه از تهران و سمنان واصفهان ومشهد و اطراف وشمال و... درآنجا مشغول کارند، او غمی بزرگتر به سینه اش سنگینی  میکرد.
و اخرین خبری که دستگیر خیرالله شد این بود که عده ای از شمال  باحقوق خوب آورده اند تا فقط کولرهای  اداری منطقه را بشویند!!!!!
 خیرالله که دیگر مستاصل شده بود، عزم برگشتن بسوی دیار کرد وتصمیم گرفت برای تامین معاش پدرو مادر ودوخواهر خود، الاغ پدر را بردارد و شغل پدر را برای بقاء ادامه دهد.
او که به شدت و حدت دراین فکر فرو رفته بود، درحالیکه غرق در غم ها وبیداد روزگار بود،عرض خیابان را برای سوار شدن و برگشت به دیار طی میکرد، که به یکباره ماشینی اورا زیر گرفت و راحت نمود.
فردای آن روز، روستای خیرالله زیر ناله زاری ها و ضجه های مادر و دوخواهر ومردم روستا در سکوتی سنگین و جانگدازی فرو رفته بود.
و آرزوهای خیرالله برای جبران زحمات پدر ،زیر خروارها خاک ،فرو رفت.
برای ، آرزوها و آرمانهای ببار ننشسته ،خیرالله های جوان ،قرءَ الفاتحة مع الصلوات.

لينک خبر:
https://www.ettehadkhabar.ir/fa/posts/140432