زهرا اشرف:

همه ما نقاط منفی را در خودمان سراغ داریم و معمولا اشتباهاتی را مرتکب می شویم.نمی توانیم فردی را بیابیم که تمام ویژگی های او مثبت باشد،کسی که فقط کارهای خوب و درست انجام دهد و هیچ خطا و اشتباهی انجام نداده باشد.

برخی افراد نقاط ضعف خود را انکار می کنند چون توانایی روبه رو شدن با آنها را ندارند    . در مقابل برخی دیگر نقاط ضعفشان را به قدری بزرگ می کنند که خود را فردی ضعیف دارای ویژگیهای منفی می پندارند    . هر دو گروه مذکور قادر به شناخت واقعی خود نخواهند بود و از رسیدن به خودآگاهی ناتوانند. می بایست واقع بین باشیم و در ضمن اینکه نقاط ضعف خود را شناختیم ،کارهایی نیز برای از بین بردن این نقاط ضعف انجام دهیم.و آنها را زیر ذره بین نگذاریم و بیش از حد بزرگشان نکنیم.

واقعیت این است که توانایی های ما محدود است و همه ی ما ضعف هایی داریم و بی شک در برخی موقعیت ها ضعیف عمل می کنیم. اما این نکته مهم است که بپذیریم اشتباه کردن و ضعف داشتن در هر فردی کاملا عادی و طبیعی است .

گاهی اوقات واکنش ما در مواجهه با ویژگی ها و خصوصیات منفی مان منطقی نمی باشد. اغلب ما در مواجهه با ویژگیهای منفی خود در موضع غفلت، انکار، حمله و یا رنجش قرار می گیریم . واقعیت این است که هیچ کدام از این مواضع کمکی به از بین رفتن این ویژگی ها نمی کند. گاهی حتی ما از ویژگی های منفی خود آگاه نیستیم و یا اینکه حتی آنها را مثبت و ارزشمند می دانیم

نقاط ضعف آنقدر ها هم ترسناک نیستند که ما را به وحشت بیاندازند که بخوا هیم به صورت غیر منطقی با آنها مواجهه شویم.آگاهی ما از این نقاط ضعف یا توسط خودمان صورت می گیرد و یا دیگران ما را از آنها آگاه می سازند.اگر خودمان به این نقاط ضعف آگاه هستیم که نباید غفلت و یا آنها را انکار کنیم. وقتی با خودمان رو راست باشیم نقاط ضعف خود را انکار نمی کنیم و می پذیریم که وجود دارند و حالا ما چه کارهایی می توانیم برای رفع آنها انجام دهیم. اگر هم دیگران که شامل دوستان،افراد خانواده، همکاران و سایر نزدیکان هستند  ما را از این نقاط ضعف آگاه کردند ، نباید در موضع حمله به آنها قرار بگیریم و یا از آنها رنجشی در دل داشته باشیم . قصد آنها را به نیت کمک کردن بگذاریم و از اینکه در شناسایی و رفع نقاط ضعف ما کمک می کنند، از آنها تشکر کنیم.زمانی که شروع می کنیم به پذیرش یک نقطه ضعف و تلاش می کنیم که آن را اصلاح کنیم، یک گام به موفقیت نزدیک تر می شویم. هر نقطه ضعف که اصلاح و یا بهتر شود جای خود را به یک نقطه قوت می دهد.با این کار شما ظرف وجودی خود را با نقاط مثبت پر می کنید و فضای کمتری را به نقاط ضعف اختصاص می دهید. از امروز دنبال بهبود های کوچک باشیم.تغییر ناگهانی اتفاق نمی افتد. هر روز نسبت به روز قیل بهتر شویم و قدمی در راه ممتاز بودن برداریم.این تغییرات کوچک و نامحسوس که شاید در ابتدا غیرقابل لمس باشد روزی ما را به فرد برجسته ای تبدیل می کند.فقط کافی است احساس کنید که بهتر نسبت به همیشه هستید.شناخت و قابلیت خود را زیاد کنیم. اگر به نقاط ضعف خود شناخت پیدا کردیم ولی قابلیت خود برای پذیرش و تغییرات را بالا نبردیم،موفقیت چندانی به دست نیاورده ایم.آن نقطه ضعف هنوز سر جایش هست و ما همچنان مورد انتقاد خود و دیگران هستیم.اگر هم فردی هستیم که یک نقطه ضعف خود را زیادی بزرگ می کنیم نیز باید با فیدبک هایی که خودمان یا دیگران به ما می دهند دست از این کار برداریم.برای دستیابی به این مهم باید به صداهای جدید گوش کنیم،محاورات جدید برقرار سازیم و فرصت های جدید ایجاد کنیم و خودمان از دیگران بخواهیم که اگر نقطه ضعفی داریم به ما بگویند و حتی الامکان در جهت اصلاح آن تلاش کنیم. و خودمان نیز سعی کنیم در صورتی که نقطه ضعف کوچکی داریم پر رنگش نکنیم که نقاط مثبت و توانمندی های ما را تحت الشعاع خودش قرار دهد.

زهرا اشرف-کارشناس ارشد روانشناسی عمومی