
اتحادجنوب:درقسمتهای گذشته به نقش کلیدی والدین درتربیت فرزندان اشاراتی نمودیم و این نکته قابل دقت است که بی تردید نقشی را که پدر و مادر درمحیط خانواده درباب تربیت فرزند می توانند داشته باشند هیچ یک از ابزار های تربیتی نمی توانند این وظیفه خطیر را عملی نمایند.
باسلام و عرض ادب واحترام و تبریک ایام فرخنده رجب المرجب
اتحادجنوب:درقسمتهای گذشته به نقش کلیدی والدین درتربیت فرزندان اشاراتی نمودیم و این نکته قابل دقت است که بی تردید نقشی را که پدر و مادر درمحیط خانواده درباب تربیت فرزند می توانند داشته باشند هیچ یک از ابزار های تربیتی نمی توانند این وظیفه خطیر را عملی نمایند.صدا وسیما، جامعه، نهادهای فرهنگی و تبلیغی هرکدام شاید تاثیراتی را داشته باشند اماآنچه که حرف اول و آخر را درتربیت فرزندان می زند همین کانون خانواده ها و شیوه تربیتی است که والدین محترم برای تربیت فرزندان خویش بکار می گیرند. دراین بخش برآن هستیم که برخی از مصادیق مهم و کاربردی دراین باب پرداخته و نکاتی که غالبا مورد غفلت بسیاری از والدین قرار گرفته را بصورت مصداقی مطرح نماییم
1- مساله بسیار مهم محبت ورزی و درنظرگرفتن مسائل عاطفی فرزندان: دربسیار یاز خانواده ها بدلایل نامعلومی موضوع محبت ورزیدن به فرزندان یا کم رنگ شده و یا بکلی فراموش شده و پدر و مادر آنچنان درگیر مسائل کاری و فعالیتهای بیرون از خانه شده اند که دیگر فرصتی برای فرزندان خود ندارند و به محض آنکه فرزند دچار معضلی شد تازه به فکر می روند که چرا فرزند من چنین مشکلی برایش حاصل شده است.و مدام هم اطرافیا نو نهادها را مقصردانسته و بطور کلی خویشتن را از دایره مقصرین خارج مینماییم.باور این مساله کار دشواری نیست که درجامعه کنونی با اینهمه مشغله های فراوان کارری، مهمترین ابزاری که می تواند فرزندان رادرتحت تربیت والدین نگه بدارد موشضوع محبت ورزیدن به آنان است و اصلاح این نگاه که فرزندان فقط امکانات مادی و ابزار تحصیلات می خواهند و دیگر نیازی به همکلام شدن با والدین ندارند. بی شک اگر فرزندی درمحیط خانواده مورد محبت قرار نگیرد از محیط جامعه بصورت صحیح یا غالبا غیرصحیح دوستان و همنشینانی را انتخاب می کند تا بتواندکمبودهای عاطفی خویش را جبران نماید. درصد بالایی از نوجوانان و جوانان عزیزی که بادلی پاک و ضمیری خداجو درجامعه به انحرافات مختلف گرفتار شده اند ، افرادی هستند که درمحیط خانوادگی خود مورد بی مهری و کم توجهی پدرو مادر قرار گرفته و بدلیل نداشتن آگاهی های لازم معمولا قدرت تشخیص راه از بیراهه را ندارندو نتیجه اش این می شود که درجامعه مشاهده می نماییم.به نظر می رسد درطول شبانه روز حتی یک ربع وقت گذاشتن برای فرزندان لطمه سنگینی به کار و تلاش ما نزده و حتی جلوی بسیاری از مشکلات و مسائل پیش آمده را می گیرد و همیشه گفته اند پیشگیری بهرت ازدرمان است. حال بایستی والدین گرانقدر که بسیار هم بریا فرزندان خویش دلسوز هستند اندکی دربعد عاطفی خود نسبت به فرزندان تجدید نظر نموده و توجه بیشتری شود که این فرزند درکنار خوراک و پوشاک و امکانات آموزشی، نیازمند یک عنوانی است به نام محبت که گمشده امروز بسیاری از خانواده است./ص