بانو بوشهری/ برازجان:

آقا جان با اجازه بزرگترا و عقل نیمه سلیم خودم،کم کم دیگه وقتشه در اوج از وادی طنز و طنازی خداحافظی کنم و قلمم رو آویزون کنم.( دیگه با غش و جیغ و جسد هم نظرم بر نمیگرده).
آخه من کی ام وسط این همه مدیر و معاون و مسئول شیرین سخن!؟
خونهٔ بیست و پنج متری؟
تکرار می کنم خونهٔ بیست و پنج متری؟!
اسم این طرح رو چی میشه گذاشت جز شاد کردن دل یک ملت،ها؟ ایها المنصفیون..
شادی باید به هر طریقی شده به جامعه تزریق بشه.
من خودم امکانات مهاجرت رو تمام و کمال دارم،ولی فکر می کنید چرا عمرم رو دارم اینجا صرف می کنم؟ همش که بحث رفاه نیست، شادی برای من در اولویته..
اون وریا نصفِ نصف شادی ما رو ندارن، چون طرح جذاب ارائه نمیشه، وام یک میلیونی با بهرهٔ خوشگل مُشگل تعلق نمی گیره بهشون،( حواسم بود پوزخند زدیا!.. ) سلطانِ قیر و ماسک و پوشاک و چه و چه ندارن..
تو این وضعیت بُغرنج حالا یکی هم یه چیزی میگه دلمون شاد شه، هی چار نفر نَعچَک زنی می کنن.
گالوپ هم( موسسه نظرسنجی بین المللی) قطعاً از خودشونه ‌و گرنه چه دلیلی داره که در بیاد بگه: ایرانیا احساساتی و عصبی ترین مردم کره زمین ان. این همه شادی و شوخ و شنگی رو نمی بینه با چشایِ کور شده اش؟( اَوه..‌ یه لحظه عنان کار از دستم در رفت عصبی شدم، خب بحث شادی یه ملته،کوتاه بیام؟)
یادتونه یه ترانه بود که می گفت: آینه، گلدون،شونه،خونه..( نگاش کن با ریتمم می خونه واسه من) نامحسوس به قیمت مسکن داشته اشاره می کرده و یه پیشگویِ تمام عیار بوده لاکردار ما نمی دونستیم.
حالا آینه و گلدون و شونه مثل خونه قیمتش نجومی نشه صلوات..