عبدالخالق عبدالهی:

 قبلأ اعتقاد بر این بود که شب ناخن دست و پایتان را نگیرید جنی میشوید ، در خانه ی کسی ناخن پایتان را نچینید از آن خانه پابُر می شوید ، ناخن چیده را جلوی مرغ نیندازید مرغ اگر ناخن بخورد بلافاصله می میرد .

به دلیل همین اعتقادات، گرفتن ناخن دست و پا همیشه بلای جان ما بچه ها بود . آن سالها  ناخن گیرها  مُک ، ناخن گیرنده ها ناشی و بی حوصله ، انگشت بچه ها هم  ترد و ظریف ، نتیجه ؟  معمولأ تکه ای گوشت همراه با ناخنگیر کنده می شد .

البته بعضی بچه ها عادت داشتند ناخن بجوند اینها از دردسر ناخن چیدن بی دقت والدین راحت بودند معلم هم سر صف به آنها گیر نمی داد چون همیشه ناخنهایشان را تا ته می خوردند ( من همیشه با خود فکر می کردم چرا ناخن مرغ را می کُشد اما بچه ها را نه ) .

البته ناخن پا چون توی جوراب بود و از چشم معلمان دور ، اجباری به چیدنش نداشتیم دندان هم به آن نمی رسید بنابراین همیشه بلند می ماند و این بلندی کار دست ما می داد. وقتی پا برهنه توی کوچه ها می دویدم پایمان به سنگ و کلوخ می خورد و اصطلاحأ " پیش پا می زدیم " و ناخن پایمان یا می شکست یا همراه گوشت انگشت کنده می شد . برای زخم شست پا ، بهترین درمان ادرار کردن بود که یکی از بچه ها بلافاصله شلوارش را پائین می کشید و روی زخم ادرار می کرد .

این درمان با اینکه سوزش زیادی داشت و اگر هدفگیری دقیق نبود پِشِنگ ادرار پر و پاچه را نجس می کرد اما نتیجه اش آنی بود چون هم خون بند می آمد هم زخم استریل می شد. ادرار کردن روی زخم آسانترین  کاری بود که می شد برای یک زخمی انجام داد شاید به همین دلیل در دشتستان وقتی می خواهند بدرد نخوری و بی عرضگی یک نفر را مثال بزنند می گویند " یارو حاضر نیست روی زخم پات بشاشه " .

یادش بخیر، سوزش ادرار روی زخم از آن دردهایی است  که هرگز فراموش نمیکنم