اِرنک باشی:

 دیروز پسرم پرسید: بابا! تو از ویروس کرونا نمی ترسی؟  گفتم: نه بابا، من واکسنش زدمه.گفت: واکسن کرونا که هنوز کشف نشده. جواب دادم: الان که نه، بچگی واکسن زدمه.

بعد براش توضیح دادم: بچگی ما چون خیلی اذیت می کردیم و به قول معروف چون  "جونمون بیشتر از قالبمون بود" مادرها چاره ای نداشتند جز اینکه به لنگ دمپایی و جاروف پنکی و نفرین متوسل شوند.

 نفرین نتیجه عملی و آنی نداشت  اما ابزاری بود تا مادران با آن خود را آرام کنند و دق دلیشان خالی شود.

انواع نفرینهای رایج زمان ما اینها بود: ریت ورگَرده – خُم چیشته بگیرم - آزار بزنت – خدا زیر زمینت کنه – پِرِشت بیرِت – جن بزنت – فرو بری – خدا وَردارِت – نسلت وراُفته – سیت رود رود کنم – درد باریک بگیری – بُنیوارت بگرده – جاوارت بگرده – وُ سن گُتی نرسی – سرتِه بتراشن – شاش گیرک بگیری – ریت کال واوو – بیام لوو سردته ماچ کنم – خُم بو جومَت کنم – سرته ری درخونه بشورم – الهی خیر نبینی – ده سالته تا الهی ده روز دیه زنده نباشی – قضا ریت نازل آوو – گَرد و گلیله واوی – باد سیاه بیرت – خدا نیس و نِتُمِت کنه – خاگ چیشت دربیا – اُسُسقا بگیری – ریت سِه واوو – الهی پیک آوی – خیر و خاشی نبینی – خُم حجلته بیندم – جومته دِمِ خار بیلُم – شی گِلِ گرمت بکنم – سینه وُ گورت بزنم – جومه سیاه برُم کنم – جاروف جاتون بکشم – الهی عزات بشینُم – خار تر در خونت بزنم – عَلَم سیاه در خونت بزنم – ایشالله دلم بسوزه  – سینه لِپَک کنم – جیگرت گُل بزنه . خلاصه بچه ای که از میان این همه نفرین جان سالم بدر برده باشد کرونا و ایبولا و طاعون و آنفولانزای حاد پرندگان هرگز حریفش نیست.