بانو بوشهری/ برازجان: 

این شماره گفتم کاملاً جدی و منطقی بشینم سنگامو باهاتون وا بکنم؟

شما که نیستید ، ولی آقای ع ع هست، نه اونم نیست، ولی خداتون هست، که همین منِ نوعی شب و روز ندارم برای خاطر شماها.‌ احساس مسئولیت داره خفه م می کنه.

یعنی اگه اینقدی که من برای جاروف خودم رو در عُسر و حَرج میندازم، یه نمایندهٔ دلسوز و پای کار داشتیم الان تابلوی ورودی برازجون رو باید می زدن به شهر مسئولینِ مسئول پذیر خوش آمدید.

حالا منّتی نیست بر کسی،نمی خوامم ریا بشه، ولی کدومتون می دونستید که دیگه همین روزاست که سرطان انگشتِ وسطی بگیرم.

قوز کمر و دیسک گردن و بالا رفتنِ تصاعدیِ نمرهٔ چشمم بهتون تخفیف میدم.

اگه فرزند بالغ و عاقل توی خونه دارید و تمایلات نویسندگی داره، تا من تحت عنوانِ آینهٔ عبرت خودمو برسونم، شما کمی با کمربندِ چرمِ مشکی از خجالتش دربیاید.

نویسندگی نه نون داره، نه آب، نه حقوق مُکفی، نه وام چهار درصد، نه حقِ قلم، نه هیچی.. تازه شم، آدمو دعوت می کنن نشست تحریریه، دریغ از یه موز که به آدم چشمک بزنه از تو میوه خوری، یه چایی هم نِوِدِلکونی( از روی بی میلی) درست می کنن میذارن جلوت که از بس غلیظِ که صد یادِ قیر.

 اسم خودشونم میذارن تدارکات چی! تدارکات چی کی بودی تو...؟

ولی من از هر چی بگذرم از فسفری که دارم می سوزونم و مطلب براتون میدم بیرون نمیگذرم.

فسفر مغز از کلیدی ترین عضو بدنه که فردا روز اعادهٔ حیثیت می کنه از من.

فسفر مغزمون به گردن تک تک تون حق داره، این جوری ام نگام نکنید،هیچم بزرگ نمایی نمی کنم، حقیقته!

قدر منو‌ بدونید، یه روزی می فهمید چی گفتم که تو همین سایتِ اتحادِ خبر بخونید: فرار فسفرِ جاروف از شایعه تا واقعیت!

کلام آخر: کلام آخر رو همون اول گفتم،وااااالا.