بانو بوشهری/ برازجان:

روزهایی که بر ملت و البته دولت جمهوری اسلامی گذشت، به جرأت هم از یک سو عمیق و قابل تأمل و هم از سویی دیگر تلخ و جانسوز بود.

 دولتِ گرفتار در دامِ انواع تحریم های نفتی و بانکی و اقتصادِ به معنی واقعی کلمه بیمار، و ملتی به مراتب سخت تر فرورفته در فقر و تبعیض طبقاتی که معیشت ذکر خواب و بیداری اش است.

هدف نگارنده از قلم راندنِ این سطور تحلیل مسائل مملکت و ارائه راه های برون رفت از وضع اسفناک فعلی نیست.

گر چه دیر زمانی است به روزها و ماه های پُر حادثه عادت داریم اما آنچه در این مقال قصد اندکی واکاوی آن را دارم نحوهٔ واکنش جامعه به اتفاقات ریز و درشت ملی و بین المللی است.

دختر آبی، کیک های حاویِ قرص، حضور سفیر انگلیس در اغتشاشات دانشجویی، سقوط هواپیما... اینکه اساس و واقعیت یک ماجرا چیست یک بخش از روی دادنِ یک بحران است اما آنچه آن اتفاق را بُلد می کند و به دامنه دار شدن آن می انجماد واکنش های ما ملتِ همیشه هیجان زده است.

تأیید و تخریب آدم های حقیقی و حقوقی به راحتی آب خوردن در حالی روی می دهد که کمترین مجالی به خود نمی دهیم که آیا مسئله پیش آمده تا چه اندازه داری اهمیت و تقدم است.

 از سویی دیگر فضایِ ولنگار مجازی دستمان را آنقدر باز گذاشته که همگی را یک پا کارشناس و تحلیلگر کرده است تا بدان جا که با عوض کردن پروفایل ها و استوری گذاشتن های بی وقفه اعلام حمایت ،انزجار ،یا بی طرفی می کنیم،که بخش اعظم این واکنش های هیجانی متأثر از سایت ها،تیتر روزنامه ها و لیدرهای جناح هاست.

من و مایی که شتاب زده و گاه از سر احساساتِ ناسیونالیستی، و برخی جَو زده و مُقلّدِ رسانه های مُعاند و غربی، اتفاقی را مطلوب می دانیم یا محکوم می کنیم ، همان افرادی هستیم که در فضای مجازی و گروه های عضو، از بام تا شام در بابِ قضاوت و پیش داوری داد سخن می دهیم و مدام قضاوت ممنوع را لایک می کنیم.

پیش داوری های هیجان زدهٔ ما تا آنجا پیش رفته است که حتی سایت های معتبر و گاهی روزنامه های ملی و سراسری نیز از آن مُبرّا نیستند.

در همین حادثه سقوط هواپیما هر چند خبرها ضد و نقیض بود و اگر چه روشنگری با تأخیر صورت گرفت،  اما هوش هیجانی بر بسیاری چیره شده بود و تشخیص سره از ناسره را سخت تر کرده بود.

سوایِ از روی دادنِ هر اتفاقی در هر بُعد و ژانری اَعم از شخصی، ملی و مملکتی و غیره، آنچه به قضاوت صحیح و دوری از تنش می انجامد تأمل،تفکر و در صورت لزوم  سنجیده سخن گفتن است.

کلامم را به پایان می برم امّا، بد نیست همگی به کمپینِ:

 لطفاً بی جهت هیجان زده نشویم بپیوندیم.