معماری برازجانی :

قسمت دوم

گذشت از ما ولی ای مرغ بس کن
نگاهی زیر پا بر خار و خس کن
نرو بالا نرو با قیمت خویش
نشو مار و نزن بر جان ما نیش
ندارد آن که پروردت ؛ به دل غم
فروشد بر من ِ بیچاره ات کم
ترازو ظاهرش میزان و سالم
ولی بد می زند وزن تو دائم
نتیجه می شود دستان خالی
از آخر رتبه ی من هم که عالی
به هر آمار منفی اولم من
وسط نه در سر آن جدولم من 
نه پولی دارد این مشتاق دیدار
نه درمان می شود این جان بیمار
ولی سرخت کنم روزی به روغن
به روی شعله ی بالا و روشن
به جرم مزه ی آن ران و سینه
که مانده بر دلم چون داغ کینه
و یا سیخت کشم در اسرع وقت
کنار نان و دوغی بر لب تخت
خورم تا کم کنم از هجر دوری
از این بالا نشینی های سوری
خلاصه کم کن از نازت که روزی
به پای این همه نازت بسوزی