
مي خوام يه چي سيتون بگم ولي بايد يه قولي وم بدين. بايد قول بدين كه ئي مطلب ور خوتون بو و سي هيشكه تعريف نكنين. آدميه ديه، يه مرتوه از شي زونتون در ميره و سي كسي تعريف مي كنين و همه چي، تو هم بريزو ويمو. ئي كه مي گم سي كسي تعريف نكنين، نه سي محض خوما. سي محض دشتسون و استان بوشهره. وگرنه مو اصلا ملاحظه خومه نكرد
مي خوام يه چي سيتون بگم ولي بايد يه قولي وم بدين. بايد قول بدين كه ئي مطلب ور خوتون بو و سي هيشكه تعريف نكنين. آدميه ديه، يه مرتوه از شي زونتون در ميره و سي كسي تعريف مي كنين و همه چي، تو هم بريزو ويمو. ئي كه مي گم سي كسي تعريف نكنين، نه سي محض خوما. سي محض دشتسون و استان بوشهره. وگرنه مو اصلا ملاحظه خومه نكردمه، نمي كنم و نخواهم كرد. راسشه بخواين، ما يه زنخالويي داريم كه مال تهرونه. يعني اوسنل كه خالومون اونجو تو تهرون كار مي كرده، پي ئي زنخالو آشنا ويمو و بعدش هم پي هم عروسي مي كنن. قصه شون خيلي زياده اما ايسو وخت ندارم سيتون تعريف كنم. قبل از عيد، همي آخرل زمسون، يه كاري سي ما پيش اومه و ورداشتيم رفتيم تهرون. اولش مي خواسم برم مسافرخونه بخوسم اما از بسكي دي نك و نال كرد كه بايد بري خونه خالوت اينا، مانم ورداشتيم رفتيم اونجو. تو يكي دو روزي كه اونجو بيدم، كارم انجام نواوي و مجبور واويدم پنشنبه جمعه هم وايسم. روز جمعه، زنخالو يه مرخ و برنجي درس كرد و رفتيم تو يه پاركي كه هل غرب تهرون بي. خوم و خالو و زنخالو و مارگريتا (اسم دخترشونه اما اصلا فكرتون جاي بدي نره، سي محض ئي كه هني هف سالش هم نواويده !) نشسيم شي درختل و يه كم سيري مرخ و برنج خارديم. خالو و زنخالو همونجو شي درخت دراز كشيدن و مو و مارگريتا هم پي توپ مارگريتا، گير بازي واويديم. هني پنج دقه هم نگذشته بي كه يه صداي گروه اي راس واوي و ما سيل كرديم تا يه دختر جووني، ور يه درختي وايساده و هميطوري تو سر خوش مي زنه و هيشكي هم به دادش نمي رسه. مارگريتا و توپشه ول كردم و رفتم هل دخترو تا بينم چشه. ايسو كه رسيدم، خومم نزيك بي زهله ترك واوم. آغا، جاتون خالي، يه مار دراز و كلفتي ور دخترو وايساده بي و زونشه آورده بي صحرا و هميطوري سي دخترو تكون مي داد. ديدم تا فايده اي نداره. يه چو كلفتي كه مث تاپول خومون بي ورداشتم و رفتم سراق مار. نه مار بي خو، هفي بي. آغا، همي كه تاپوله برديم بالا، يك بلازه اي تو چيشلش كشي كه بلانسوت شما، نزيك بي خومه خراو كنم. اما سيل دخترو كه كردم كه هاسي مث پيش سوز مي دروشه، ديه معطل نكردم و پي ته تاپول كوبيدم تو سر مار كه سرش زر اومه. ئي كه مي گم سرش زر اومه ، واقعا سرش زر اومدا. سي محض ئي كه اي سرش زر نومده بي، نپه سي چه هميطوري دور خوش زر مي خارد. خلاصه يه دو سه كشاي ديه هم زديم تو سر مار و لال خينش كرديم و دختره نجات داديم. دختره كه نجات داديم، خالو و زنخالو و پاك آدملي كه اومديدن پارك، دور مانه گرفتن و گير كل و شپ واويدن. دي بواي دخترو هم مانه گرفتن تو بغل و از بسكي ماچمون كردن، يه نيم كيلويي تفكه ري توري ما نشس. مي خواسيم واگرديم بريم سرجامون كه يه مرتوه چيشم افتا تو چيش دخترو و ديدم تا يك جوري عاشقونه هاسي سيل ما مي كنه كه انگاري مو بيژنم و او منيژه! دي بواش دس مانه گرفتن و گفتن ئي طوري نميليم از ورمون بري و حتما بايد يه چاسي يا شومي پي خالوت و زنخالوت بياين خونه. هر چي ما ال و التماس كرديم كه آوالله مو بايد واگردم برازگون و ديم خوش تهنايه و از ئي حرفل، تو كتشون نرفت كه نرفت. دخترو همونجو شماره موبايل مونه اسه و يه تكي زد ري موبايلم كه شمارش بفته. اسمش هم شانسكي مث اسم دختر خالومون دراومه. مارگريتا. چه واوي ئي مارگريتا!... خيلي گپ زدم. تا اينجونه داشتوين، باقيش سي هفته بعدي خدابخوا...