کد خبر: 115734 ، سرويس: مقاله
تاريخ انتشار: 08 مرداد 1398 - 08:53
در سوگ چوبک

اتحادخبر- منیرو روانی پور: در شهر سیاتل آمریکا ،یک نوع ماهی غریبی است به نام «سالمن» که اندک زمانی بعد از تولد،به اقیانوس می رود تا زندگی کند و چند ماهی پیش از مرگ به زادگاه خود بر می گردد؛ بر می گردد تا همان جا که به دنیا آمده بود،بمیرد.حالا می توانم بگویم که صادق چوبک در آخرین لحظات زندگی ،چه طور با بهت و حیرت نگاه کرده و پیش از این که...

منیرو روانی پور:


« در شهر سیاتل آمریکا ،یک نوع ماهی غریبی است به نام «سالمن» که اندک زمانی بعد از تولد،به اقیانوس می رود تا زندگی کند و چند ماهی پیش از مرگ به زادگاه خود بر می گردد؛ بر می گردد تا همان جا که به دنیا آمده بود،بمیرد.حالا می توانم بگویم که صادق چوبک در آخرین لحظات زندگی ،چه طور با بهت و حیرت نگاه کرده و پیش از این که خورشید زادگاهش را ببیند،از نفس افتاده .به یاد جمله ی آخر او می افتم ؛در ثانیه های آخر زندگی اش:


«تو فکر می کنی من این جا می میرم ؟ این جا توی این غربت...؟


حالا صادق چوبک هم نیست که می گفت: وقتی به مرگ فکر می کنم ،خوابم نمی برد.هر شب منتظرم که صبح شود و خورشید را ببینم .صدای «قدسی» را بشنوم .گاهی با خودم حرف می زنم؛یعنی من این جا می میرم ...؟ ماهی سالمن نمی خواهد در اقیانوس بمیرد.رودخانه ی خودش را می خواهد،زادگاه خودش را.اما دلم می خواهد قبل از مرگ یک بار هم شده ،توی آن گرما و شرجی بوشهر،تکیه بدم به نخلی و یه کاسه ی آب خنک بخورم... دختر هر وقت رفتی ولایت،هر جا نشستی ،یاد من کن... یاد من باش.»و بعد بیتی از «فایز» می خواند:


اگر شاهی بمیرد از وطن دور


به خواری می برندش بر سر گور


صدا توی گلویم می شکند،وقتی می خواهم جوابش را با بیتی از فایز بدهم...


راستی چرا چوبک وصیت کرد که جسدش را بسوزانند و خاکسترش را به باد دهند. من می دانم.او نمی خواست مرده اش در غربتی که او را پیش از مرگ کشته بود،به خاک سپرده شود.اقیانوس های جهان با هم مرتبط هستند.شاید اندیشیده بود که آب،ذره ای از خاکسترش را به سواحل خلیج فارس می رساند تا آخرین بوسه ی او بر خاک وطنش باشد.


آن قدر همراهی از طالع خود می خواهم


تا زنم بوسه به خاک وطنم بار دگر

لينک خبر:
https://www.ettehadkhabar.ir/fa/posts/115734