کد خبر: 111618 ، سرويس: مقاله
تاريخ انتشار: 09 ارديبهشت 1398 - 07:26
نامه ی یک معلّم به فرزند

اتحادخبر-خان: نور چشم عزیزم؛ واقعیت این که ؛ دیروز که در آیینه نگاه کردم ، دلم هُرّی ریخت پایین. موهای اطرافِ شقیقه ام مثلِ پر قو سفید شده بود. از تو چه پنهان ، گاهی دست و دلم می لرزد و پاهایم به زور دنبالم کشیده می شوند.راستش ، من بر عکس همه ی کارمندانِ دولت از بازنشستگی ، حسابی می ترسم.زیرا هر چه فرهنگی جماعت اطرافم...

*خان :


نور چشم عزیزم.


واقعیت این که ؛ دیروز که در آیینه نگاه کردم ، دلم هُرّی ریخت پایین. موهای اطرافِ شقیقه ام مثلِ پر قو سفید شده بود. از تو چه پنهان ، گاهی دست و دلم می لرزد و پاهایم به زور دنبالم کشیده می شوند.


راستش ، من بر عکس همه ی کارمندانِ دولت از بازنشستگی ، حسابی می ترسم.زیرا هر چه فرهنگی جماعت اطرافم دیده ام. درست ، پایانِ کار ، سکته ی ملیحی!!! زده، دستِ عزرائیل را به گرمی فشرده اند یا فلج شده ، گوشه ای افتاده و یک نوع زندگی  ِکاملاً کوفتی را تجربه می کنند.


هر روز می خواستم تو را بنشانم و دلِ سیری از ماجرایِ معلّم شدنم بگویم. دیدم داستانِ من و معلّمی ام به شاهنامه ی جاویدان می ماند که مرتّب می گویند ؛ پایانش خوش است اما در اصل خوش نیست !!!از جهت آن که به دلم نمانده باشد، مجبورم  این قصّه یِ تاریک پایان را بنویسم.

 


نمی دانم چه خوره ای به جانم افتاده بود که از همان دورانِ نوجوانی، عشقِ آموزشِ رایگان بودم.برجسته  ترین حادثه ی زندگی من ، شبی رقم خورد که خانواده ی دو آشنا، بر سرِ تدریسِ من به فرزندانشان دعوا کردند و حسابی از خجالت هم درآمدند!!! هر دو شاگرد ، زبان نفهم بودند.دختر کمی ادب و معرفت داشت . پسر این یکی را هم نداشت.


 بارِ اوّلِ قبولی برای پیشه گرفتنِ هنرِ معلّمی،   به دلیل ندانستن " فلسفه ی سجده سهو و عدم لقلقله ی آن " در مصاحبه رد شدم.
اصرار داشتم که حنظلِ جهل را از بیخ وبن ریشه کن سازم و درختِ دانشی غرس کنم که بارِ آن ، چرخِ نیلوفری را سایه گستر باشد.به آرزوی خود رسیدم و معلّم شدم . البته این بار بدون نکیرِو منکر ، سجده ی سهو  ، شک بین سه و چهار ، روز قدس ، فداییان ، گروهک و ...

سرو باغِ زندگی ام


سفارش می کنم ؛اگر می خواهید پَخی شوید، گِرد تعلیم و تربیت نگردید. کار شعار و مزخرفاتِ این و آن نداشته باشید که می خواهیم شغلِ انبیا پیشه کنیم و راهِ پدرادامه دهیم که همه این ها کشک است. کشکِ کشک. یادتان نرود که بقّالِ سرِ گذر ، دانه ی عدسی معاوضه نمی کند با صَد من شعار ، نظریه و تئوری.صاحب خانه آخر هر ماه ؛ نه "انتگرال و سینوس" طلب می کند نه "قانون دوم نیوتن" و نه "فلسفه ی ابن سینا". مأمور آب ، برق و گاز  در قبالِ آبونمان ،تبصره ی فلان ، ارزشِ افزوده ، بدهیِ قبل و ... نه "تسلسل علل" قبول می کند نه " برهان خلف" . آگاه باشید که ؛"مومن از یک سوراخ دو بار گزیده نمی شود."
فکر نکنید چون این جا نامِ فرهنگ را یدک می کشد برای خود آرمان شهری است. با آن که اکثر ، نجیب می آیند و نجیب می روند با این حال آن ها که دُمشان به پیه ی سیاست گره می خورد آن چنان دروغ های بزرگ می گویند که گاه خود نیز از  تحمّلِ آن عاجزند. این جا ، "شایسته سالاری" در نزد عدّه ای، بیش تر شبیه یک جوک می ماند .سیاستِ بی پدر و مادر گاه حکم می راند ، رابطه ی نسبی و سببی فرمان می هد که انسان های کوشا جان بکنند و سکّوی پرتابِ برخی" سیب زمینی مسلک ها" باشند.با آن که ثروتی برای اختلاس نیست اما قلیلی از خدا بی خبر ، از این چندر غازها هم نمی گذرند!!!


اگر می دیدید همیشه ی اوقات نانتان گرم است و آبتان سرد .از صدقه سریِ سیستمِ قطره چکانِ دولت نبود که اگر قرار بود ژنِ برتری، آن آب باریکه را خرج کند،هزینه ی چهارتا ناشتایِ درست و حسابی اش هم نمی شد. وقتی همکاران را می دیدم که در آژانس محل ، مسافر یا بار جابه جا می کنند ، چِندشم می شد. بنابراین تا می توانستم کلاس اضافه می گرفتم در زمستان، تا تابستان راحت باشم. با این وجود ، یک بار  که بی پولی کلافه ام کرده بود، دور  از چشم شماها ، رفتم به آژانس برای کار.صاحبِ آژانس وقتی فهمید فوق لیسانسم ، نزدیک بود سکته را بزند. من از خجالت آب شدم.

 شکوفه ی امیدم


 آن چه همیشه برایم غیرِ قابل باور بود ؛ کم توجهیِ  بزرگان به این نهادِ پایه ای عریض و طویل بود. همه فکر می کردند چون آموزش و پرورش تولید و محصولی ندارد و  گردش مالی در آن نیست یا کم است( ظاهراً نیروی انسانی متفکّر و کارآمد را تولیدـ به حساب نمی آورند) باید بر آن سرپوش گذاشت. تأسف بارتر این که ؛ بیش تر این پشت میز نشین ها ،از میان همین طبقه ، پله هایِ ترقّی را طی کرده یا حداقل، دسترنجِ همین نظامِ تعلیم و تربیت بوده اند. غم بار تر این که ؛مسئولان رده پایین آموزش و پرورش اصرار دارند معجون آبکیِ این طایفه ی از مابهتران را به هر نحو در حلقِ  تعلیم و تربیت بیمار  بریزند..


سیستمِ آموزشی ، کتبِ درسی ، شیوه ی مدیریتِ مدارس ، مسأله پرورشی، آموزشگاه هایِ خصوصی ، مبحث کنکور ، آزمون ها و ...بارها و بارها دست خوش تحول شده اما هم چنان برچسب نارضایتی بر پیشانی آموزش و پرورش مثل آفتاب می درخشد!!!

پسرم ؛ خلاصه ،از دیدگاه برخی ،خانواده ی شلوغ و کاریِ تعلیم و تربیت بیش تر به دردِ شرکت در راهپیمای ها ، انتخابات و البته ضمانت وام!!! می خورند. بقیه ی عمر ، باید دندان روی جگر بگذارند ، صبر پیشه کنند و مثل یک جنتلمن رفتار کنند .شاید بزرگان ، روزی روزگاری دلشان به رحم آمد و پس از کلی مانور تبلیغاتی و رسانه ای ، چندرغاز حق و حقوقشان را کفِ  دستشان نهادند.

من آن چه شرطِ بلاغت و  واجب پدری بود ، گفتم. باقی را خود دانی و بس....

لينک خبر:
https://www.ettehadkhabar.ir/fa/posts/111618