*ارنک باشی:

یادش بخیر دوارن بچگی ما ، با اینکه کمتر کسی  کفش و دمپایی داشت اما از سر صبح تا بوق سگ ، با همبازی هایمان  پای برهنه توی کوچه ها  سگ دو می زدیم ...

از بس به سنگ و کلوخ کوچه  پیشپا زده بودیم همیشه ی خدا انگشت و ناخن پایمان زخم و زیلی  و کهنه پیچ بود ... بخاطر دارم  همسایه ای داشتیم که چون مدتی در آبادان زندگی کرده بودند لفظ قلم و شهری حرف می زدند مثلا سرِ ظهر که می شد مادرش درِ حیاط را باز می کرد پسرش را صدا می زد  و می گفت :  بیا ناهار بخور ...

دیگران را نمی دانم اما من تا آن زمان نمی دانستم "ناهار" چیست چون هر وقت مادرمان صدایمان می زد می گفت : بیاین " چی " بخورین یا نهایتا خیلی که  می خواستند "کتابی و دیگری" حرف بزنند می گفتند " بیاین چاس بخورین " ... یکبار از یکی از بچه ها پرسیدم : ناهار یعنی چه ؟  جواب داد : بنظرم همون نار یا انار خودمون باشه ...

و من در آن عوالم کودکی با خودم فکر می کردم یعنی اینها هر روز ظهر" انار " می خورند؟ ... بالاخره یکروز که دو نفری توی حیاط خانه  شان  بازی می کردیم ظهر که شد مادرش صدایمان زد و گفت : بچه ها بیاین ناهار بخورین ...

پای سفره که نشستم  دیدم  غذا  نان و بادمجان سرخ کرده  است ... یواش به دوستم گفتم : پس کو انار؟ دوستم گفت :ناهار که کسی انار نمیخوره و من آن روز تازه فهمیدم که ناهار چیست ... یادش بخیر امروز سی سال  از آن روزها می گذرد و با اینکه می دانم "ناهار" شیک و مجلسی و با کلاس است اما "چی" و "چاس" را ترجیح می دهم چون "چاس" خیلی اصیل تر، ساده تر ، با صفاتر و  خوشمزه تر از ناهار است.