*بانو بوشهری/ برازجان

دنیای مجردی با همه فراغِ بالی و آقای خودت، نوکر خودت بودن، چیز خوبی است یا نه را به کارشناسان مسائل خاورمیانه ، ببخشید به کارشناسان خانواده واگذار می کنیم اما... بله این اما و این نقطه چین کلی حرف درون خودش جاسازی کرده.

دوران مجردی شبیهِ، نه آقا جان هر چه فکر می کنم شبیه هیچ چیز نیست و این از اصالت دنیای تجرد است یا خیر هم بماند. مجرد بودن کُلی،کُلی که نه ،کمی مزایا دارد، نمونه دم دستی اش اینکه به هر جا پا میگذاری خواهان و خواستار داری.

همین که یکی از حاج خانوم های حاضر در روضه، و مهمانی و غیره می پرسد دخترم چند سالته؟ کافی است که آخر شب قبل از خواب به اسم کاکل زری ها هم فکر کنی. شازده پسرهای محترم هم از این دل مشغولی ها دارند یقینا، با کمی دوزِ پایین تر البته. مجردها همه هولِ حلیم دارند و برای رسیدن به دیگِ ازدواج چه سر و دستی که نمی شکنند.

مجردها که نمی دانند، این مجردی همچون تاجِ گرانبهایی بر سرِ آنهاست که فقط متاهل ها آن را می بینند. همین مجردانِ دل خسته بعد از رسیدن به مُراد دل، وقتی در خیابان از کنار داماد و ماشین عروس رد می شوند، با گفتنِ:یونم نگوَت گرفتیدش خوشه بدبخت کِرد، به همراه نفس های عمیقی که از کول می کِشند، حسرت خود در از دست رفتن دوران تجرد را نشان می دهند. القصه که «عاذو بودن» (تجرد)از آن دوره های طلایی است که تا نبوسی و نگذاری اش کنار به قدر و منزلتش پی نمی بری.با این همه، همه شما را توصیه می کنم به تقوایِ الهی، نه ببخشید ، به زوجیت و مزدوج شدن، باشد که رستگار شوید.