خان:

آفتابِ پاییزی، تازه سر از لاک بیرون آورده بود. دیدم عده ای خدا زده، دربِ ورودیِ اداره ای مثل بازی « چَیل چَیل» گُله به گُله نشسته اند با پرونده هایی زیرِ بغل لبریز از فیش و کپی. یک باره ذهنم پر کشید به ماجرای رفیقِ اداری که چند روزِ پیش، زیر سایه ی طوبی باغ، برایمان تعریف کرد:
هنوز به این رازِ سر به مهر پی نبرده ام که چگونه است با تغییرِ نمایندگان و ایضاً دولت، در اداره، سونامیِ تغییرِ پست اتفاق می افتد. آبدارچی بر مسندِ «روابط عمومی» می نشیند.

«نگهبان» می شود منشی خاصّ. کارمندِ فلان دایره که سالی دوازده ماه، دوازده روزِ کامل در اداره نیست به پست معاونت مفتخر می شود. مسئولِ فلان بخش که مرتّب در حالِ گشت و گذار است و خریدِ منزل، به بهانه های شرکت در همایش، مراسم، مأموریت، سرکشی و ...خدمت در نهادی استراتژیک تر، با آن همه تخصص!!! نصیبش می شود.

اما من، در طول این همه بیگاری در اداره، با وجودِ آن که، در همه ی رأی گیری ها شرکتِ فعّال داشته و نود درصدِ مواقع به نامزد مورد اقبال عامّه رای داده ام. باز، بارم بارم بود. با کُن فیکون شدنِ اداره، به محض این که رییس بر تختِ مرصّع تکیه می زد و پشت میز بلوطی قرار می گرفت انگار به ایشان، وحی می شد که؛ فلانی (من) چون انسان کاردان و شایسته ای است در پست قبلی باقی بمانند. دیگر خودم هم باورم شده که هیچ کس در این کره ی خاکی نمی تواند این سلولِ سه در چهار -قرار گرفته در کنار آبدارخانه - را مدیریت کند.

یک بار، به فلان نامزدِ نمایندگی که با بخت و اقبال و به ضربِ ردّ دیگر نامزدها، بر کرسی بهارستان جا خوش کرده بود؛ رای ندادم. چشم به راه بودم که مرا به اتاق درب اداره و یا اتاق بغل - آبدارخانه- بفرستند اما باز هم ابقا شدم.

از روی لج و لج بازی؛ وقتی بحثِ گزینه ی بد و بدتر پیش آمد و همه با دقت و وسواس گزینه ی بد را تیک زدند، می خواستم قید انتخابات را بزنم شاید که تغییری در زندگیِ تکراری و دورِ باطلِ کارمندی ام پیش آید اما باز هم آب از آب تکان نخورد.

یک روز که حسابی کلافه شده بودم از این زندگی یک نواختِ کارمندی. از پرونده های بدون کارت ملی و توضیحات شناسنامه، از به ترتیب قرار ندادن فیش های واریزی و نداشتن گیره و پوشه ی ارغوانی و ... به اتاق رییسِ تازه شرفیاب شدم تا از این بدبختی  گلایه کنم.

رییس دَمَغ بود و گرفته. انگار توپش را به زور از او گرفته بودند. هنوز لب وا نکرده بودم که معاونِ یکی از اداراتِ مالیِ شهر، بی اجازه وارد شد. دو سه پرونده با چند کاغذِ قرمز رنگ در زیر، مشابه چک پول !!! روی میز گذاشت و رفت. گل از گلِ رییس شکفت. خنده ی مستانه ای سر داد و به حضرت آقا فرمودند: شما بروید، خودم زنگ می زنم محضرتان.

به رییس گفتم: آمده بودم عرض ادبی کنم. خداحافظ
 بیرون از اتاق مانندِ «ارشمیدس» فریاد برآوردم: یافتم.

بعد از آن که چندین بار سبیلِ کشیده ی رییس و معاونین را به انحای مختلف چرب کردم. عاقبت؛ تصمیم گرفتند که یک پست بالاتر به نافم ببندند تا از شرم خلاص شوند.

کارمندان، مرتب مشرّف می شدند به سولدانی من و پست جدید را  تبریک می گفتند.

در روز تودیع و معارفه، سر وصورت را صفایی داده، یک کت و شلوار شیک به تن زده و با تبختر و تفرعن قدم به سالن گذاشتم. اما در کمالِ حیرت دیدم که قرعه ی فال به نام کس دیگری زده شده و بنده هم چنان باید با شایستگی و لیاقت، نردبانِ ترقّیِ دیگران باشم.

استعفایم را به دربِ اتاقِ ریاست چسباندم  و به سوی شغل اجدادی، پر گشودم.