اتحاد خبر-مزقون چی: چند روز پیش در خبرها خوندم که کودک ده ماهه ای در بیمارستان شهید گنجی از «سیانوز و خفگی» نجات پیدا کرد. راستش خیلی خوشحال شدم ولی وقتی یاد خاطرات خودم افتادم یجورایی حسودیم شد. هیچوقت خاطره اون شب کذایی از یادم نمیره، اصلا مگه ممکنه همچین «کمدی ِ تراژیک»ی رو فراموش کنم...
مزقون چی
چند روز پیش در خبرها خوندم که کودک ده ماهه ای در بیمارستان شهید گنجی از «سیانوز و خفگی» نجات پیدا کرد.
راستش خیلی خوشحال شدم ولی وقتی یاد خاطرات خودم افتادم یجورایی حسودیم شد.
هیچوقت خاطره اون شب کذایی از یادم نمیره، اصلا مگه ممکنه همچین «کمدی ِ تراژیک»ی رو فراموش کنم.
بعد از اتفاقات اون شب ،سمت راست بدنم کلا فلج شده و دارم با دست چپ مینویسم.زانوم کشکک ندار،مهره سه و چهار کمرم هم همونجا تو اتاق تریاژ جا موند.
خدا نصیب کرد یه شب، حاج صابر ، بالاخره شام ما رو دعوت کرد.
روزی شما نباشه ، بعدش این دل و روده ی ما انگار شترگلوش خراب شده باشه بدجور بی جنبه بازی درآورد و هرچه خورده بودیم رو بدون مالیات و عوارض رد میکرد.
اوضاع اینقدر خراب شد که ناچار شدم به اورژانس متوسل بشم.
انگار که روح شوماخر کبیر تو جسمش حلول کرده باشه ، راننده اورژانس کاری با امعا و احشا بنده کرد که نزدیک بود اثنی عشرم رو همونجا تحویلش بدم. اما اگر میدونستم چه سرنوشت شومی در انتظارمه رضایت ش رو جلب میکردم و سر راه پیاده میشدم.
با آخرین متدهای امداد و نجات من رو به اورژانس رسوندن و تحویل اون انترنهای جوان دادند.
هرکدوم از راه میرسید یه سیخونک به ما میزد تا اینکه یدفعه سوزش عمیقی سرتاسر وجودم رو فراگرفت. هنوز آخرین جمله اش تو گوشم هست که به بغل دستیش گفت«آخی! اینکه بیهوشی نمیخواست. حالا خیلیم مهم نیس. چن ساعتی بخوابه بنده خدا».
نمیدونم چقد گذشت که به هوش اومدم ولی حس کردم آدمای دور و برم عوض شدن. فهمیدم که شیفت عوض شده و انشالله که اینا یه چاره ای واسه من میکنن.
یکیشون که انگار فکرم رو خونده بود مثل قرقی اومد بالا سرم و گفت تو چرا سِرُم نداری؟ سریعا یه سرم فرو کرد به رگ ما و سه چهارتا سرنگم توش خالی کرد.
از اینکه بزرگوار از رخسار زردم فهمیده بود نیاز به سرم دارم داشتم به جامعه علمی کشور میبالیدم که یهو دکتر شیفت کل تصوراتم رو نقش برآب کرد و دستور داد اون سرم رو جداکنن.
تو همین درگیری ها بود که تخت خالی کم اومد و دستور دادن تخلیه کنم. انگار این حکم‌تخلیه ناف بُر من بود.
همونطوری که حاج صابر با اون شام کذایی ازمون انتقام میگرفت، کف بیمارستان ولو شده بودم.
بدآموزی نداشته باشه، تو اون شمایل ، چندتومنی هم از طرف حضار در سالن کاسب شدم و خرج دوا دکترم دراومد.
اگه تو اون وضعیت یه چیزی کم داشتم ، دعوا و زد و خورد همراهان یه بیمار بود با کادر پزشکی و له شدن من زیر دست پاهاشون. نصف علایم حیاتیم رو تو اون صحنه از دست دادم.
به‌هر زحمتی بود خودمو نجات دادم ولی این پایان ماجرا نبود. نمیدونم چرا فکر‌کردن منم «از اونام» و چندتا مشت و لگد هم بنده حقیر رو مهمون کردن ولی هرچه بود بدتر از زلزله و ریزش سقف و قطع برق نبود.
کم کم داشتم از معالجه نا امید میشدم.
تا اینکه یه فرشته ی سپید پوش اشتباها من رو قاطی زلزله زده ها برد تو حیاط بیمارستان.
حس کردم دارم نجات پیدا میکنم .گرمای خوشایند آمپول همه تنم رو گرم کرده بود.
داشتم آروم میگرفتم که فهمیدن من اشتباهی اینجام و با یه حرکت سامورایی از رو تخت پیادم کردن.
تصمیم گرفتم خودمو از دستشون نجات بدم.تو اون شلوغی خودمو کشون کشون رسوندم جلوی در بیمارستان.
با هزار ترفند از دست راننده تاکسی ها در رفتم و خودمو رسوندم خونه.
دراز به دراز افتادم و چشمام رو آروم بستم. چند دقیقه ای نگذشته بود که صدای در بلند شد.
از پنجره دیدم همون راننده آمبولانسی هست که من رو رسوند. جامو پیدا کرده بود. انگار ول کن ماجرا نبود.
درحالیکه سمت راستم وَبال سمت چپم بود در رو باز کردم. یه چیز سفید مربعی شکل دستش بود. تا منو دید اونو کوبید تو ملاجَم.
از شدت درد از حال رفتم. راننده گفت اینم سهمت از سقف کاذب بیمارستان آوردم خدمتت که مدیون نباشیم یه وقت.