پارسا:

یکی از مصایب گوشی های هوشمند، ساکت نشستن کنج خانه است و کم حرف زدن. حتما مورد عتاب نزدیکان قرار گرفته اید که اینقدر سرت تو گوشی نباشه و کلامی حرف بزن.

نزدیک به ده روز پیش میهمان پدر بزرگوام بودم که عاشق سریال های کره ای وطنی است. طبق سنت حسنه ی خودم، بعد از شام سرم توی گوشی بود و پدرم داشت تکرار جومونگ را می دید.

همزمانی که سوسانو در حال شمشیر زدن بود، پدر هر چی مقدسات را سراغ داشت قسم می داد که به بانو سوسانو آسیبی  نرسد (ناگفته نماند که بالای بیست بار سریال را تا انتها دیده و میداند بانو سوسانو چه سرنوشتی دارد.) یهو پیام های بازرگانی و مدرسان شریف بر صفحه تلویزیون ظاهر شد. با کمال اوقات تلخی رو به من کرد و گفت « بُنیوار بگرده گوشی. کمی هم با ما حرف بزن». هاج و واج موندم که چی جواب بدم.

گفتم «بوآ ولله خُت گوشی نداری داری گیر ما می دی». همزمان از فیلمی که ارسال شده بود توی گوشی لبخند ملیحی زدم. داد زد «یه غواری هم بده ما سیل کنیم» از ترس اینکه ادامه دهد گفتم پدر جان مناسب سن شما نیست. ولی با اصرار چندتا از کلیپ های غیر منشوری را که بصورت اتصال مستقیم به تلویزیون وصل بود، به پدر نشان دادم. داشت از خنده روده بُر میشد. برای خودشیرینی خدمتشان عارض شدم که اگر مایل باشی شما هم یه گوشی هوشمند بخر.

گفتن این جمله همان و خریدن گوشی در این گرانی همان. الان یک هفته است پدر سراغ  تلویزیون نرفته و فقط سرش توی گوشی است.  دیشبم سر گذاشت توی  گوشم و فرمودند «بوآ ، فیلتر شکنِ خوب چه داری؟».