باز، پا بر جا بمان ای دستقان
کوس پا بر جایی ات، تا آسمان
باز آن، این گونه در داده نوا
باز دشتستان ز دشتستان جدا
این نوای شوم، از حلقوم کیست؟
آن که دشتستان کند در، هست و نیست
من که گویم، این سخن بی پرده گی
یاد دشتستان و آن گسترده گی
از شمال دیلم و تا پشت پر
از جنوب دشتی و تا بحر و بر
گستری با کاخ های سر فراز
آغش همت به هر سو کرده باز
حال در بستر، چو بیمارش ببین
اینچنین، با حیله در کارش ببین
از خواص تجزیه، برده سخن
تخم تفریقی، بپاشد از دهن
کاسه نیم کاسه و کاری مخفی است
آش چربی پخته، تلخ و منفی است
تجزیه در تجزیه شد سال ها
از نوای مرغ بد احوال ها
حال از نو سر زده، در آستین
در خیالاتش نظر کرده، ببین
باز می گوید ز حسن پاره گی
طبل تجزیه زند یک باره گی
این همان آهنگ شوم کم بهاست
این نه درمانست، دردی بی دواست
از چه پیمایید، راه افتراق
حاصل آن تلخ می سازد مذاق
سر و گردن داده دشتستان ما
از چه می خواهی ورا، بی دست و پا
جست و جو کن، اعتبار مردمی
هم گره بگشا، ز کار مردمی
تا که خوانندت وکیل خویشتن
(نامیا) بگذار و بگذر زین سخن  /م